Skip to content

Porównanie allograftingu z autograftingiem w przypadku świeżo rozpoznanego szpiczaka ad 7

3 tygodnie ago

470 words

Dostępność rodzeństwa identycznego z HLA, a zatem możliwość otrzymania alloprzeszczepu były istotnie związane z dłuższym całkowitym przeżyciem (współczynnik ryzyka, 0,35, 95% CI, 0,19 do 0,64, P = 0,001) i przeżywalność bez zdarzeń (zagrożenie stosunek, 0,54; 95% CI, 0,35 do 0,81, P = 0,003) (Tabela 2). W analizie stratyfikacyjnej, która zaklasyfikowała pacjentów z wysokim poziomem .2-mikroglobuliny lub z nieprawidłowościami chromosomu 13 jako obarczonymi wysokim ryzykiem, skorygowane stosunki ryzyka wynosiły 0,34 (95% CI, 0,10 do 1,18) dla całkowitego przeżycia i 0,52 (95% CI, 0,22 do 1,21), aby przetrwać bez wydarzeń; te proporcje były podobne do tych dla wszystkich 162 pacjentów łącznie. Wyniki
Przy medianie obserwacji wynoszącej 46 miesięcy (zakres od 22 do 88) mediana całkowitego przeżycia nie została osiągnięta w grupie 58 pacjentów, którzy ukończyli protokół autograft-allograft i osiągnęli 58 miesięcy u 46, którzy ukończyli protokół podwójnego autologicznego przeszczepu (współczynnik ryzyka, 0,46, 95% CI, 0,23 do 0,93, P = 0,03) (Figura 3E). Czas przeżycia wolnego od zdarzeń wynosił odpowiednio 43 i 33 miesiące w obu grupach (współczynnik ryzyka, 0,63, 95% CI, 0,39 do 1,04, P = 0,07) (Figura 3F). Analiza wieloczynnikowa wszystkich 104 pacjentów, którzy ukończyli procedurę krwiotwórczego przeszczepiania komórek macierzystych wykazała, że pacjenci, którzy otrzymali przeszczep krwiotwórczych komórek macierzystych od identycznego rodzeństwa HLA, mieli znacznie dłuższe całkowite przeżycie (współczynnik ryzyka, 0,33; 95% CI, 0,14 do 0,80; P = 0,01) i przeżycie bez zdarzeń (współczynnik ryzyka 0,47; 95% CI, 0,27 do 0,83; P = 0,009) niż u pacjentów poddanych procedurze podwójnego autologicznego przeszczepiania metodą wysokodawkową melfalanu (tabela 2) .
Dyskusja
Badaliśmy protokół leczenia szpiczaka mnogiego, który rozpoczął się od chemioterapii VAD, a następnie melfalanu, z ratowaniem układu krwiotwórczego przez autologiczny przeszczep komórek macierzystych. Po wyleczeniu z autologicznego przeszczepienia komórek macierzystych, pacjenci z rodzeństwem identycznym pod względem HLA otrzymali napromienianie całego ciała z ratowaniem szpiku przez allogeniczne hematopoetyczne komórki macierzyste od rodzeństwa. Wynik tej trzyczęściowej procedury porównano z procedurą protokołu u pacjentów, którzy nie mieli rodzeństwa identycznego z HLA, w którym pacjent po raz pierwszy otrzymał tę samą chemioterapię VAD i przeszedł tę samą pierwszą procedurę autologicznego przeszczepu, ale następnie otrzymał wysoką dawkę melfalanu i drugi autologiczny przeszczep. Całkowite przeżycie i czas przeżycia bez zdarzeń były istotnie dłuższe w grupie pierwszej niż w grupie drugiej (P = 0,001 i P = 0,003). Nowością w tym badaniu jest przypisanie leczenia według jednego kryterium: obecność lub brak identycznego dawcy rodzeństwa HLA. Ten rodzaj genetycznej randomizacji został zastosowany do oceny wyników u pacjentów z zaburzeniami hematologicznymi, którzy byli leczeni alloprzeszczepami lub innymi terapiami.21-24 Porównanie według zasady zamiaru leczenia u kolejnych pacjentów, którzy zostali włączeni do badania Badanie na temat jedynego kryterium posiadania rodzeństwa, albo identycznego HLA, albo nie, jest surogatem dla obiektywnej randomizacji.
Mediana całkowitego czasu przeżycia wszystkich 245 pacjentów, którzy byli włączeni do tego badania, wynosiła więcej niż 5 lat
[więcej w: kalendarz szczepień 2014, rostil ulotka, nenufar zabrze ]

0 thoughts on “Porównanie allograftingu z autograftingiem w przypadku świeżo rozpoznanego szpiczaka ad 7”