Skip to content

Porównanie allograftingu z autograftingiem w przypadku świeżo rozpoznanego szpiczaka ad 8

3 tygodnie ago

477 words

Całkowite przeżycie i czas przeżycia wolnego od zdarzeń były znacznie dłuższe (odpowiednio P = 0,01 i P = 0,009) u pacjentów, którzy ukończyli protokół autograft-allograft niż u pacjentów, którzy ukończyli protokół z podwójną autograftą w dużych dawkach. Dziewiętnaście procent kwalifikujących się pacjentów odrzuciło protokół autograft-allograft, głównie ze względu na obawy związane z wysoką umieralnością związaną z przeszczepem, zgłoszoną uprzednio dla mieloablacyjnego warunkowania.6-9 Melfalan w wysokich dawkach z ratowaniem autologicznymi komórkami macierzystymi stał się standardowym leczeniem dla młodych pacjentów ze szpiczakiem.1-4 Jednak eradykacja wszystkich komórek złośliwych za pomocą tej procedury jest problematyczna. Potencjał leczniczy hematopoetycznych alloprzeszczepów prawdopodobnie opiera się na ataku immunologicznym komórek dawcy przeciwko komórkom szpiczaka.25-27 W teście intergroup S9321,28 projekt badania obejmował mieloablacyjny alloprzeszczep dla pacjentów w wieku 55 lat lub młodszych z odpowiednim rodzeństwem dawcy. Opcja leczenia została wcześniej przerwana w tej grupie pacjentów ze względu na śmiertelność związaną z przeszczepem wynoszącą 53%. Jednak 22% pacjentów w tej grupie było żywe i wolne od postępu choroby 7 lat po alloprzeszczepie.
W naszym badaniu częstość zgonów, które były niezwiązane z nawrotem, była mała w obu grupach; GVHD i jej powikłania stanowiły największą śmiertelność związaną z leczeniem w grupie autograft-allograft. Reżim całkowitego naświetlenia limfoidalnego (łącznie 800 cGy) plus globulina antytocytowa może zmniejszyć częstość występowania GVHD po allogenicznym przeszczepieniu komórek macierzystych do 3% bez pogorszenia aktywności przeszczepu przeciwko nowotworowi. [29] Ten protokół immunosupresyjny może powodować większe zmniejszenie alloreaktywności dawców limfocytów T CD4 + niż pojedyncza dawka promieniowania na całe ciało (200 cGy).
Przy maksymalnym okresie obserwacji wynoszącym 7 lat zaobserwowaliśmy tylko siedem rzutów choroby u 32 pacjentów z całkowitą remisją. Nie było żadnej korelacji pomiędzy całkowitą remisją a rozwojem przewlekłej GVHD. Zjawisko to może wynikać z nie-muloablacyjnego warunkowania, które nie sprzyja GVHD, ale pozwala na efekt przeszczepu przeciwko szpiczakowi.
Porównanie naszych wyników z wynikami innych protokołów kondycjonowania o obniżonej intensywności jest trudne, ponieważ schemat preparatywny i intensywność supresji immunologicznej po alloprzeszczepie mają kluczowe znaczenie w leczeniu szpiczaka. Garban i in. nie znaleźli przewagi alloprzeszczepu nad autoprzeszczepem na bazie melfalanu u pacjentów ze szpiczakiem wysokiego ryzyka (tj. z podwyższonym poziomem .2-mikroglobuliny plus nieprawidłowości chromosomu 13) 30. To badanie, w przeciwieństwie do naszego, nie zapisało pacjentów, u których wystąpił pośrednie lub dobre ryzyko, ani dodatkowe czynniki prognostyczne nie zostały ocenione na podstawie analizy zamiaru leczenia. Ponadto, silna supranspresja immunologiczna za pomocą globuliny antyitocytarnej zastosowanej w badaniu Garban et al. może zapobiec efektowi przeszczepu przeciwko szpiczakowi. W naszym badaniu ani nieprawidłowości chromosomu 13, ani stężenia .2-mikroglobuliny nie wpłynęły na wynik po alloprzeszczepie.
[hasła pokrewne: tromboksan, excedrin migrastop, prostacykliny ]

0 thoughts on “Porównanie allograftingu z autograftingiem w przypadku świeżo rozpoznanego szpiczaka ad 8”