Skip to content

Porównanie allograftingu z autograftingiem w przypadku świeżo rozpoznanego szpiczaka cd

3 tygodnie ago

526 words

Otrzymali oni 5 .g G-CSF na kilogram od dnia lub 3, aż do uzyskania liczby neutrofili powyżej 1000 na milimetr sześcienny. Ta grupa będzie określana jako grupa z podwójnym autologicznym przeszczepieniem. Kryteria odpowiedzi
Kryteriami pełnej remisji były brak wykrywalnej monoklonalnej immunoglobuliny w surowicy i dostrzegalnych łańcuchów lekkich w moczu za pomocą standardowej elektroforezy, brak widocznych pasm monoklonalnych w immunofiksacji, mniej niż 1% komórek plazmatycznych w aspiratach szpiku, brak dowodów klonalnych choroba według cytometrii przepływowej komórek szpiku kostnego i brak zwiększenia rozmiaru lub liczby zmian osteolitycznych. Częściową remisję zdefiniowano jako zmniejszenie o co najmniej 75% w monoklonalnej immunoglobulinie w surowicy, zmniejszenie o co najmniej 90% w 24-godzinnym wydaleniu z lekkiego łańcucha moczowego, brak wzrostu rozmiaru lub liczby zmian osteolitycznych i brak wzrostu w infiltracja szpiku kostnego przez komórki plazmatyczne.
Choroba została uznana za oporną na leczenie u pacjentów z mniejszą niż częściową remisją po indukcyjnej chemioterapii lub autograftingu; choroba została uznana za stabilną, jeśli po alloprzeszczepie nie obserwowano ani całkowitej, ani częściowej remisji. Kryteria udzielenia odpowiedzi musiały zostać spełnione dwukrotnie w odstępie co najmniej 6 tygodni. Postępującą chorobę definiowano jako wzrost o co najmniej 25% w monoklonalnej immunoglobulinie monoklonalnej lub w lekkich łańcuchach moczowych u pacjentów z oporną lub stabilną chorobą.
W przypadku pacjentów w pełnej remisji nawrót definiowano jako ponowne pojawienie się komórek plazmatycznych w szpiku, ponowne pojawienie się monoklonalnej immunoglobuliny w surowicy lub łańcuchach lekkich w moczu lub pojawienie się nowych zmian kostnych; dla pacjentów z częściową remisją, nawrót został zdefiniowany jako 25% wzrost każdego markera choroby. Pacjentów oceniano pod kątem odpowiedzi przed każdym leczeniem, co miesiąc przez pierwsze 6 miesięcy po transplantacji, a następnie co najmniej co 3 miesiące lub zgodnie ze wskazaniami klinicznymi.
Analiza statystyczna
Pierwszorzędowymi punktami końcowymi były przeżycie całkowite i przeżycie wolne od zdarzeń od czasu rozpoznania. Analizy przeprowadzono zgodnie z zasadą zamiaru leczenia. Drugorzędowe punkty końcowe obejmowały przeżycie całkowite i przeżycie wolne od zdarzeń, odpowiedź choroby i śmierć związaną z przeszczepem u pacjentów, u których procedura została zakończona. Całkowitą przeżywalność od daty rozpoznania aż do daty zgonu z dowolnej przyczyny oszacowano zgodnie z metodą Kaplana-Meiera; czas przeżycia wolnego od przeżycia był oceniany od daty diagnozy do daty progresji choroby, nawrotu lub zgonu z jakiejkolwiek przyczyny.15 Szacunki częstości występowania ostrej i przewlekłej GVHD oraz śmiertelności związanej z leczeniem zostały wykonane zgodnie ze skumulowaną częstością metoda Gooleya i wsp.16. Znaczenie różnic między krzywymi śmiertelności związanej z leczeniem oceniano za pomocą testu Greya. 17 Zgonów niezwiązanych z nawrotem szpiczaka lub niehematologicznych nowotworów sklasyfikowano jako zgony związane z przeszczepami.
Porównywano proporcje między grupami za pomocą dokładnego testu Fishera. Aby ocenić różnice w całkowitym przeżyciu i przeżyciu bez zdarzeń, oszacowano współczynniki ryzyka i odpowiadające 95% przedziały ufności (CI) za pomocą metody proporcjonalnych hazardów Cox.18 Wszystkie wartości P w modelach regresji określono przy użyciu Test Wald
[przypisy: prostacykliny, enea gryfice, urokinaza ]

0 thoughts on “Porównanie allograftingu z autograftingiem w przypadku świeżo rozpoznanego szpiczaka cd”