Skip to content

Porównanie allograftingu z autograftingiem w przypadku świeżo rozpoznanego szpiczaka czesc 4

2 miesiące ago

474 words

W celu sprawdzenia założeń modelu proporcjonalnych zagrożeń, termin interakcji między zmienną grupy a funkcją logarytmiczną czasu został uwzględniony zarówno w modelu przeżycia całkowitego, jak iw modelu wolnym od zdarzeń; założenia były zawsze spełnione. Oprócz obecności lub braku rodzeństwa identycznego z HLA, wszystkie modele wielowymiarowe obejmowały wiek; seks; stadium choroby; poziom w surowicy .2-mikroglobuliny, albuminy, dehydrogenazy mleczanowej i kreatyniny; liczba płytek krwi w momencie rozpoznania; i izotyp białka szpiczaka. Standardowe czynniki prognostyczne poddano dychotomii zgodnie z Międzynarodowym Systemem Staging dla szpiczaka mnogiego. 19 Kontynuacja zakończona czerwca 2006 r. Zastosowano oprogramowanie SAS, wersja 8.2 i oprogramowanie R 2.1.0, pakiet cmprsk. Wyniki
Pacjenci i przypisanie leczenia
Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka pacjentów. Rysunek pokazuje projekt próby. Tabela pokazuje charakterystykę pacjentów; 162 z 199 pacjentów i ich rodzeństwa przeszło typowanie HLA (ryc. 1), a 80 z 162 pacjentów miało rodzeństwo identyczne z HLA. Spośród tych 80 pacjentów 15 odmówiło allografowania, a 5 miało niedopuszczalne dawstwo dla rodzeństwa; pozostałe 60 osób zostało przydzielonych do grupy przeszczepów autogenicznych, a 58 z nich ukończyło protokół (ryc. 1).
82 pacjentów bez rodzeństwa identycznego z HLA zostało przydzielonych do grupy podwójnie autologicznych przeszczepów; 59 spośród tych pacjentów otrzymało dużą dawkę (140 do 200 mg na metr kwadratowy) melfalanu przed drugim autograftem, a 20 otrzymało dawkę pośrednią (100 mg na metr kwadratowy) melfalanu, jak wskazano klinicznie.20 Pozostałych trzech pacjentów było zostanie uznany za niekwalifikujący się po przydzieleniu. Spośród 59 pacjentów z grupy podwójnie autologicznie przeszczepionych, którzy otrzymali wysoką dawkę melfalanu, 46 ukończyło protokół. Wyniki pacjentów z grupy otrzymującej dużą dawkę melfalanu i podwójny autologiczny przeszczep porównano z wynikami pacjentów z grupy autoprzeszczepu-allograftu.
Odpowiedzi i śmiertelność związana z przeszczepami
Protokół autograft-allograft
Po otrzymaniu napromieniania całego ciała (200 cGy) 58 z 60 pacjentów, którzy zostali przydzieleni do grupy z przeszczepem autogenicznym, otrzymało infuzję alogenicznych komórek macierzystych po medianie 94 dni po otrzymaniu 200 mg melfalanu na metr kwadratowy i autologiczne przeszczep komórek krwiotwórczych. Dwóch pacjentów z tej grupy nie kwalifikuje się po przydzieleniu z powodu niewydolności nerek związanej z chorobą, wymagającej dializy przed autograftingiem. U wszystkich 58 pacjentów, u których uzyskano allograft, w 84. dniu stwierdzono całkowity chimeryzm hematopoetyczny dawcy.
Spośród 58 pacjentów, którzy ukończyli protokół autoprzeszczepu allogenicznego, 3 było w pełnej remisji, a 29 było w częściowej remisji w czasie alloprzeszczepu, podczas gdy 8 było w pełnej remisji, a 36 było w częściowej remisji w czasie alloprzeszczepu. Spośród tych 58 pacjentów, 32 (55%) miało całkowitą remisję, a 18 (31%) miało częściową remisję po alloprzeszczepie. Przy medianie czasu obserwacji wynoszącej 46 miesięcy od rozpoznania (zakres od 23 do 85) i 37 miesięcy od przyjęcia allograftu (zakres od 10 do 72), 7 z 32 pacjentów z całkowitą remisją i 6 z 18 z częściowa remisja miała nawrót
[przypisy: kalendarz szczepień 2014, fibroki cena, pekom żary ]

0 thoughts on “Porównanie allograftingu z autograftingiem w przypadku świeżo rozpoznanego szpiczaka czesc 4”